Elektrownia wodna w Rosnowie została wybudowana w latach 1910-1922 w rejonie dawniej istniejącego tam młyna wodnego. Zbudowano ją na podstawie projektu znanej firmy „J.M. Voith” z Heidenheim w Niemczech. Firma ta w okresie międzywojennym projektowała i nadzorowała większość przedsięwzięć tego typu na terenie Niemiec.

Zespół hydroelektrowni składa się z budynku elektrowni (wykonany z cegły), śluzy o wysokości 17 metrów i kanału derywacyjnego o długości 2,8 km. Elektrownia korzysta z retencji na jeziorze Rosnowskim o pojemności retencyjnej 0,57 mln m3 i powierzchni lustra wody 154 ha oraz współpracuje z elektrownią wodną Niedalino wybudowaną w roku 1912, a której zbiornik Hajka pełni też funkcję zbiornika wyrównawczego hydroelektrowni w Rosnowie.

Ze względu na swój charakter i usytuowanie jest elektrownią szczytową, czyli przy niskich przepływach w nocy i w dzień woda gromadzona jest w zbiorniku i puszczana jest na turbiny rano i wieczorem. W miarę wzrostu przepływów czas pracy elektrowni się wydłuża. Maksymalny roboczy poziom piętrzenia na rzędnej wynosi 59,57 m n.p.m.

Elektrownia wyposażona jest w 3 turbiny z wałem poziomym z regulatorami obrotów Francis'a firmy J.M.Voith każda o mocy 1,1 MW oraz generatory o napięciu 5,25 kV firmy Siemens-Schuckertwerke wraz ze wzbudnicami i transformatorami olejowymi.

Materiał do budowy zapory w Rosnowie, kanału derywacyjnego oraz budynku elektrowni transportowano kolejką wąskotorową, której torowisko ułożono wzdłuż kanału doprowadzającego wodę ze zbiornika do elektrowni (torowisko kolejki rozebrano na pocz. lat 70-tych XX wieku).

Budowę zapory ziemnej rozpoczęto od wycinki drzew z terenu, który miał być w przyszłości zatopiony. W dolinie rzeki Radew leżało drewno sągowe i dłużyca, przygotowane do wywózki.

Podczas usypywania tamy doszło do nieoczekiwanego spływu wysokiej wody. Zmagazynowane drzewo prąd uniósł w kierunku miejsca budowy. Upust denny niestety nie sprostał napływającej ilości wody. Dodatkowo spływ hamowało drewno w obszarze przed upustem dennym i przy jego rozwidleniu. Woda narastała i zaczęła przelewać się przez usypaną do połowy, ale nieumocnioną jeszcze zaporę. Połowicznie wykonana zapora pękła. W naprawianej, a następnie wykonanej zaporze ziemnej przegrody wodnej w Rosnowie nie udało się już całkowicie opanować przecieków. Zatem przecieki musiały być kontrolowane częściej, niż miało to miejsce w innych zaporach (studnie obserwacyjne, do sondowania od strony powietrznej). Przy nasileniu przecieków może dojść do podmycia dna, a tym samym do pęknięcia tamy. Stanowiła ona więc przedmiot troski władz Koszalina, odpowiedzialnych za nadzór nad zaporą. Obsługa upustu dennego, z uwagi na jego konstrukcję, uważanego za niezbyt bezpieczny, a także z uwagi na troskę o wytrzymałość zapory, mogła odbywać się tylko za zgodą „urzędnika d/s nadzoru nad zaporą”.

Niestety popełnione błędy konstrukcyjne oraz brak ośrodka decyzyjnego na miejscu zdarzenia, przyczyniły się do ponownego zniszczenia zapory w roku 1940 roku.

Elektrownia przechodziła znaczącą modernizację części energetycznej w latach 60-tych i 80-tych XX wieku. Wymianie wtedy uległy wszystkie urządzenia rozdzielcze i nastawcze, transformatory, zabezpieczenia oraz okablowanie. Dodatkowo wymieniono aparaturę kontrolno-pomiarową. Pozostawiono oryginalne wyposażenie w zakresie części wytwórczej.

W roku 1978 uszczelniono konstrukcje betonowe przy elektrowni i zlikwidowano wyrwę przy upuście jałowym zapory.

W 1983 roku remontowano budowle betonowe, umocnienie kanału, drenaż skarby zapory i wymieniono kraty na wlotach do komór turbin.

W roku 1985 remontowano wyloty z kanałów komór turbin, odmulono kanał odpływowy i oczyszczono starorzecze poniżej upustu.

W 1993 roku całkowicie spuszczono wodę ze zbiornika Rosnowskiego celem remontu wzmocnienia kanału doprowadzającego wodę do elektrowni. Wykonano również cementację ścian betonowych wlotu elektrowni i wyremontowano zasuwy upustów dennych.

Około 1995 roku wymieniono pokrycie dachu elektrowni z dachówki ceramicznej na blachę ocynkowaną.

W roku 1997 wykonano nowy drenaż prawej części zapory przy upuście jałowym.

Elektrownia była modernizowana jeszcze w latach 2008 i 2011 w zakresie instalacji nowoczesnych regulatorów obrotów. W 2011 roku dostarczono nowy wał turbiny HZ 2 (firma ZRE Gdańsk SA).

W roku 2015 firma HZBud przeprowadziła kompleksową (powierzchniową i wgłębną) naprawę betonów: budowli wlotowej, przyczółków i flara działowego, pomostu obsługi krat i mechanizmów wyciągowych, ścian zewnętrznych, schodów, ubezpieczeń skarp kanału, oraz powłok antykorozyjnych urządzeń jazu regulacyjnego.

W latach 2020-21 przeprowadzono w elektrowni modernizację sieci 15 kV. Jako wykonawcę projektu budowlano-wykonawczego wybrano firmę Energa Invest, natomiast generalnym wykonawcą w zakresie części energetycznej została firma Energa Operator. Równolegle do prac energetycznych, na wylotach z turbin trwały również prace hydrotechniczne. Wykonawstwo w tym zakresie objęła firma Hydrokor.