Elektrownia wodna w Niedalinie została zbudowana w latach 1911-12 przez ówczesnego właściciela tych ziem rotmistrza Kartz'a von Kameke. Polska nazwa jeziora Hajka i niemiecka nazwa elektrowni Heyka powstała od nazwisk głównych udziałowców spółki: von Heydebreck'a i von Kamecke'a (niem. nazwa spółki to Radue Überlandzentrale Heyka G.m.b.H). Zarządzana była w tym czasie przez powołany chwilę wcześniej bo 27 września 1910 roku, Zakład Energetyczny z Białogardu (niem. Überlandzentrale Belgard).
W roku 1925 pięć zakładów energetycznych (w tym również zakład z Białogardu), przekształcono w Zakład Energetyczny Pomorze SA (Überlandzentrale Pommern AG) z siedzibą w Szczecinie. W połowie lat 30. XX wieku nastąpiły kolejne zmiany w organizacji produkcji i dystrybucji energii elektrycznej na Pomorzu. Działający dotąd Zakład
Energetyczny Pomorze SA na podstawie decyzji z 1934 roku został włączony w 1935 roku do Marchijskiego Zakładu Energetycznego SA (Märkisches Elektricitätswerk Aktiengesellschaft Landesversorgung von Brandenburg, Pommern, Mecklenburg und Grenzmark Posen-Westpreussen) i to dla tego zakładu elektrownia w Niedalinie pracowała prawie do końca II Wojny Światowej. 23 czerwca 1947 roku elektrownia została przejęta przez ówczesne polskie władze na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 roku.
Pierwotnie elektrownia ta miała służyć jako podszczytowa, o czym świadczy czwarta wolna turbinownia. Elektrownia pracuje jednak jako przepływowa, z niewielką możliwością retencji w jeziorze Hajka (o pow. 90 ha) wystarczającej na około 18-godzinny przepływ średni. W trybie awaryjnym obiekt ma do dyspozycji otwarcie śluz umieszczonych na jazie elektrowni w sytuacji zbyt wysokiego poziomu wody.
Elektrownię tworzy część nadziemna, murowana (w niej hala maszyn z nastawnią, rozdzielnia i pomieszczenia socjalne) oraz podziemna w której znajdowały się trzy turbiny Francis'a firmy J.M.Voith (z lat 1912-14) o łącznej mocy 2,4 MW oraz generatory, wzbudnice i transformatory olejowe firmy Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft z 1913 roku, jaz z upustem dennym - żelbetowy jaz z trzystopniową kaskadą i szykanami w płycie wypadowej, otwieranie jazu sterowane komputerowo oraz kanał odpływowy o długości 100 m, umocniony narzutem kamiennym na materacu faszynowym, w korycie Radwi.
Powierzchnia użytkowa:
Maszynownia – 374 m²
Rozdzielnia – 660 m²
Budynek siłowni i rozdzielni posadowiony jest na komorach odpływowych z komór turbin, na palach drewnianych. Budynek maszynowni stanowi jednoprzestrzenną halę, w której znajdują się generatory wraz z wzbudnicami, mechaniczno-hydrauliczne regulatory obrotów oraz suwnica. Wyposażenie dodatkowe, w tym aparatura kontrolno-pomiarowa, zostało zmodernizowane. Południowo-wschodnia ściana siłowni jest wspólna z komorami turbin. Budynek rozdzielni jest pięciokondygnacyjny, z nieużytkowym poddaszem. Budynki murowane są z cegły, stropy i rozdzielnie wykonano jako żelbetowe, oparte na podciągach żelbetowych. Dach rozdzielni, w konstrukcji drewnianej, pokryty jest blachą cynkowaną. Siłownię przykrywają dwa dachy dwuspadowe w konstrukcji stalowej, również kryte blachą. Elewacje są tynkowane. Bryła oraz prosty detal architektoniczny są charakterystyczne dla architektury przemysłowej okresu modernizmu. Stolarka okienna jest metalowa, z drobnymi podziałami wewnętrznymi, natomiast stolarka drzwiowa – drewniana.
Ściany budynku są murowane z cegły. Ściany wewnętrzne i zewnętrzne są tynkowane; w maszynowni do wysokości około 2 m wyłożone płytkami ceramicznymi. Strop nad kanałami odpływowymi jest żelbetowy. Stropy w rozdzielni do IV kondygnacji wykonano w konstrukcji żelbetowej, opartej na podciągach żelbetowych wspartych na słupach. Strop nad V kondygnacją jest drewniany, belkowy, z tynkowaną podsufitką z trzciny.
Posadzka w maszynowni wykonana jest z lastryka, w pozostałych pomieszczeniach – cementowa. Ściana północno‑zachodnia maszynowni (wspólna z rozdzielnią) wzmocniona jest żelbetowymi słupami, na których oparto żelbetowy, profilowany podciąg. Na podciągu umieszczono prowadnice suwnicy służącej do obsługi hydrozespołów. Suwnica o udźwigu 8 t wykonana jest w stalowej konstrukcji nitowanej w postaci wiązarów trójkątnych, z systemem redukcyjnym przełożenia za pomocą przekładni zębatych oraz napędem ręcznym.
W maszynowni zainstalowano dwa wskaźniki zegarowe poziomu wody – górnej i dolnej. Maszynownia przykryta jest dwoma dachami dwuspadowymi o konstrukcji stalowej (wiązary trójkątne) z podwieszonym pułapem z desek. Konstrukcja dachu rozdzielni jest drewniana, czteropołaciowa, z więźbą płatwiową ze stolcem podwójnym, dodatkowo wzmocnioną zastrzałami oraz jętkami. Dach charakteryzuje się dużym kątem nachylenia połaci i jest pokryty blachą ocynkowaną.
Komunikacja pionowa w rozdzielni realizowana jest za pomocą schodów betonowych, dwubiegowych, powrotnych, z drewnianymi podestami schodowymi, policzkowymi, jednobiegowymi. Na I i II kondygnacji zastosowano schody żelbetowe ze stalowymi balustradami. Stolarka okienna metalowa, o zróżnicowanych wymiarach, pojedyncza, typu przemysłowego, z drobnymi podziałami wewnętrznymi. Drzwi zewnętrzne (wrota) są dwuskrzydłowe, drewniane. Drzwi wewnętrzne – drewniane, ramowo‑płycinowe.
Hala maszyn na rzucie jest również zbliżona do kwadratu. Budynek rozdzielni ma rzut wydłużonego prostokąta. Maszynownia zwarta jest północno‑zachodnim bokiem z rozdzielnią. Komunikacja do maszynowni i rozdzielni z zewnątrz odbywa się od strony północno‑wschodniej poprzez szerokie wrota oraz z zapory na taras maszynowni. Komunikację pomiędzy rozdzielnią a maszynownią zapewniają dwa ciągi komunikacyjne.
W roku 1940 doszło do katastrofy. Panowały wtedy bardzo silne mrozy. Z początkiem marca stało się bardzo ciepło i śnieg zaczął bardzo szybko topnieć. Kierownik elektrowni w Niedalinie otworzył wszystkie wirówki, ale ponieważ lustro wody wzniosło się mimo to, woda przelała się. Jednak tafle lodu grubości 40 cm nie mogły opuścić jeziora. Zalewany był przez wody Radwi, tworzyły się przegrody. Tak samo niedaleko młyna Niedalino, gdzie woda zabrała składowane drewna i tarcicę.
Okręgowa elektrownia w Białogardzie poleciła znowu zamknąć śluzy. Około 6km powyżej zapory w Rosnowie środki ostrożności nie zostały zachowane. Stan wody był tak wysoki, że lód wzniósł się nad tamę i w ciągu godziny oderwał się. Tama wysoka jest na 12m, lustro wody spiętrzyło się na wys. 10 m . Sztuczne jezioro przelało się, jednak nie nad koroną tamy. Około 30 m powyżej woda utorowała sobie w piasku prędko rozszerzony rów. Rezerwa powodziowa w zbiorniku elektrowni „Hajka” okazała się niewystarczająca – woda przelewająca się przez koronę zapory spowodowała jej rozmycie. Zapora zdołała powstrzymać falę powodziową do zakończenia akcji ratunkowej terenów położonych poniżej zapór. Ponownie elektrownię uruchomiono jeszcze w 1940 roku Zasypano wyrwę w zaporze, podwyższono koronę zapory oraz podniesiono urządzenia hydrotechniczne stopnia w celu zabezpieczenia zapory przed falami powodziowymi. Wszelkie naprawy uszkodzeń w elektrowni zakończono w 1944 roku.
Elektrownia w Niedalinie była na bieżąco remontowana. Wyposażenie rozdzielni oraz aparaturę kontrolno-pomiarową hydrozespołów modernizowano w latach 60. XX wieku. W roku 1965 ze zbiornika wodnego spuszczono całą wodę. Przeprowadzono prace oczyszczeniowe i sprawdzono stan techniczny infrastruktury. Na początku lat 70-tych po dokładnych ekspertyzach, które wykazały, że pod płytą fundamentową budynku elektrowni rozgęścił się grunt, zdecydowano się dokonać naprawy metodą wstrzykiwania betonu. Wywiercono otwory przez fundament, i beton wpompowano w grunt. W roku 1993 spuszczono wodę z jeziora przy okazji remontu kanału w Rosnowie. Stopień wodny wraz z siłownią i rozdzielnią był remontowany w latach 1995 i 1997. W 1995 roku wykonano drenaż strony odpowietrznej zapory. W tym samym roku odnowiono elewacje oraz zastąpiono oryginalne pokrycie dachów z dachówki ceramicznej blachą ocynkowaną, ze względu na obawy przed nadmiernym obciążeniem fundamentów i przechylaniem się masywnego budynku rozdzielni. Turbiny poddano okresowym przeglądom i remontom (piaskowaniu oraz malowaniu) w wyspecjalizowanej firmie. W roku 1997 przeprowadzono następujące prace: usunięto liczne ubytki i spękania konstrukcji betonowych budowli hydrotechnicznych oraz przywrócono ich pierwotną formę metodą natryskową, stosując dodatkowe zbrojenie; komory wylotowe turbin poddano powierzchniowemu skuciu (ściany, sufit, dno) i wykonano dwie warstwy torkretu; uszczelniono istniejące pęknięcia na powierzchni górnej muru oporowego, filarze działowym pomiędzy siłownią a jazem, wylotach rur ssących oraz dylatacjach, stosując trwale plastyczny kit fugowy; ponadto wymieniono bale zasów upustów dennych, oczyszczono powierzchnie betonowe z nalotów biologicznych, zakonserwowano rury ssące turbin, wymieniono skorodowane dźwigary stalowe pod pomostami drewnianymi, drabinki włazowe do upustów dennych oraz cięgna zasów; zakonserwowano elementy stalowe i betonowe jazu oraz elektrowni, a także usunięto nagromadzone rumowisko na stanowisku dolnym.
W budynku maszynowni i rozdzielni prace remontowe były prowadzone sukcesywnie, w miarę potrzeb, z zachowaniem oryginalnej bryły, układu przestrzennego i elewacji, a także podstawowego wyposażenia maszynowni i hydrozespołów, eksploatowanych do dziś i poddawanych okresowym remontom.
W 2014 roku firma PGS Olszewscy przeprowadziła remont betonów jazu elektrowni. W maju 2015 roku rozpoczął się remont elektrowni w postaci wykonania odwodnień (drenaży) zapory. W tym samym czasie przeprowadzono modernizację części elektroenergetycznej elektrowni z zachowaniem niektórych historycznych elementów. Na koniec 2015r. spółka JM-Tronik dostarczyła do 10-polową rozdzielnicę SN 17,5 kV typu MultiCell oraz sześć szaf generatorowych i wyprowadzenia mocy. Pola rozdzielcze zostały wyposażone w wyłączniki próżniowe typu VC-1 i współpracują ze sterownikami polowymi typu megaMUZ-2.
W 2023 roku firma IOZE hydro z Piekoszów przeprowadziła w elektrowni prace elektryczne pod kątem: kalibracji czujników, sprawdzenia wszystkich alarmów, próby na sucho i na mokro, synchronizacji z siecią drugiego generatora, uruchomienia turbin w trybie automatycznej regulacji, uruchomienia systemu SCADA i zdalnego dostępu, współpracy turbin z regulatorem nadrzędnym.
